Minst til, at tað kunnu vera næmingar í flokkinum, sum hava verið fyri kynsligum ágangi og/ella neyðtøku. Tí er tað eitt gott hugskot at vísa til heilsustarvsfólk, sálarfrøðing ella onnur, sum næmingar kunnu seta seg í samband við á skúlanum.

Hugsa um næmingarnar. Kanska er evnið ov viðkvæmt fyri summar av næmingunum? Kundi onkur næmingur fingið gleði av at fingið aðrar uppgávur?

Umhugsa bólkaarbeiði og hvussu bólkarnir kunnu setast saman. Kanska øll ikki egna seg so væl at arbeiða saman um hetta evnið?

Ansa eftir málburðinum í flokkinum. Tað hevur stóran týdning ikki at umrøða dreingir sum brotsmenn og gentur sum offur, tá ið tit tosa um evnini. Hav í huga, at kynsligur ágangur eisini kann fara fram millum persónar av sama kyni.

Tað er umráðandi ikki at stigbenda kynsligan ágang og neyðtøkur sum meira ella minni álvarssamar, alt eftir hvør tað er, sum verður útsettur fyri kynsligum ágangi, ella undir hvørjum umstøðum, neyðtøkan ella ágangurin fer fram. Tak støði í, at neyðtøka er ágangur, óansæð hvør fremur hana ella hvør verður neyðtikin.

Í undirvísingini hevur tað somuleiðis týdning at undirstrika, at klædnastílur ella kropslig tekn ongantíð rættvísgera eina neyðtøku. Eru næmingar, sum hava verið fyri kynsligum ágangi, mugu tey ongantíð sita eftir við kensluni av, at tey sjálvi hava skyldina av tí.

Hav heldur fokus á rættin til egnan kropp. Børn og ung fáa ofta at vita, at tey skulu ansa sær og at ansa eftir, hvussu tey bera seg at.

Hetta kann føra til, at tey kenna ábyrgd av tí, sum hendir teimum, og at tey sjálvi eru orsøk til ágangin, sum onnur fremja móti teimum.

Royn at stýra samrøðuni í flokkinum, soleiðis at samrøðan ikki fer at snúgva seg um, at offurið sjálvt er orsøk til kynsliga ágangin.